Over mij
Ik ben David, ik ben beeldend filosoof-kunstenaar...
dat ik dat ooit zou durven zeggen.
In juni 2026 studeerde ik af aan de Academie Haspengouw – Beeld in Sint-Truiden, en dat in de Grafiekkunst.
En omdat mijn zoektocht daarin nog niet voorbij is, specialiseer ik de komende twee jaar verder in Vrije Grafiek, gecombineerd met Fotokunst.
Goh ja, ik ben nieuwsgierig.
Naar beelden, naar mensen, naar de wereld, naar dat grote universum …
Steeds zoekend naar antwoorden op de grote vragen:
Waar komen we vandaan?
Waarom zijn we hier?
Wat verbindt ons met elkaar?
Waar gaan we naartoe?
De zoektocht naar antwoorden is voor mij belangrijker dan het antwoord zelf.
Ik geloof dat alles met elkaar verbonden is. Dat hetzelfde wonderlijke systeem in het onmetelijke universum ook aanwezig is in een blad, een handvol aarde, een mens.
Ik sta niet los van het universum, ik ben het universum.
Door goed te kijken naar de natuur, hoe zij groeit, bloeit, afsterft en opnieuw begint, kan ik iets begrijpen van mezelf en mijn medereizigers.
Naast al die grote vragen leef ik hier natuurlijk en ontgaan al die geweldige aardse genoegens mij ook niet. Dat hoeft ook niet.
Schoonheid bijvoorbeeld. Ik zoek haar overal.
In ‘schone’ kleren, in kunst, in muziek die binnenkomt en recht naar het hart gaat. In ‘menselijke’ architectuur, in een huis waar de dingen met aandacht bij elkaar zijn gebracht zodat het een thuis wordt.
En absoluut ook in eten.
(H)eerlijk eten, gemaakt door iemand die begrijpt dat eenvoud soms het moeilijkste is. Een tafel waaraan mensen blijven zitten. Een fles wijn waarin je niet alleen druiven proeft, maar ook de grond, de zon en de ziel van degen die haar maakte.
En dan is er de zee.
Altijd de zee.
Die van mijn kindertijd in het zoete Knokke.
Die van ‘il mare’ van de Golfo dei Poeti.
Die van Eivissa.
Het zilte water. Het ruisen van de golven. Zand tussen mijn tenen. De horizon.
Daar kan ik zitten en kijken naar … het niets.
Natuurlijk kan een glas wijn en een bord lekker eten de zaak ook interessanter maken.
Misschien is dat voor mij schoonheid: momenten waarop alles even lijkt te kloppen.
Kunst hoort daar middenin.
Niet alleen de kunst die aan een muur hangt of in een museum staat. Kunst zit voor mij ook in hoe we kijken,
wat we maken, hoe we een tafel dekken, een huis bouwen, een verhaal vertellen of iets moois proberen achter te laten.
Ik denk dat mensen al eeuwen kunst maken omdat de wereld niet altijd mooi is.
We zijn blijkbaar koppig genoeg om schoonheid te blijven zoeken.
